اتریوم 2.0 چیست و چگونه کار می‌کند؟

به اشتراک بگذارید

 
مقدمه:
اتریوم به عنوان دومین رمزارز بزرگ بازار بعد از بیت‌کوین، با هدفی متفاوت خلق شد. در سال 2013، ویتالیک بوترین، خالق اتریوم، یک پلتفرم بلاک چین را پیشنهاد کرد که از برنامه‌ها و سایر مزایا پشتیبانی می‌کرد که لزوماً حول محور امور مالی نیستند. بوترین دنیایی را دید که در آن توسعه‌دهندگان می‌توانستند از قدرت تمرکززدایی برای ایجاد سیستم‌های حاکمیتی، پلتفرم‌های وام دهی، پایگاه‌های اطلاعاتی، نمایش دارایی‌های فیزیکی در فضای دیجیتال و موارد دیگر استفاده کنند.
ویتالیک اعلام کرد که اتریوم قرار است یک “ابرکامپیوتر جهانی” شود که میزبان قراردادهای هوشمند خواهد بود.  لازمه‌ی این هدف بزرگ و رسیدن به پذیرش عمومی، توان محاسباتی و سرعت پردازش بسیار بالا است، اما اتریوم در نسخه‌ی اثبات کار تنها توان پردازش حدود 15 الی 20 تراکنش در ثانیه را داشت. این در حالی است که به عنوان مثال، شرکت‌ خصوصی پرداخت بین‌المللی ویزا (VISA) توان انجام 24000 تراکنش در ثانیه سرعت را دارد. این مشکل مقیاس‌پذیری پایین اتریوم به دلیل استفاده از مکانیسم اجماع اثبات کار است که در بیت‌کوین نیز استفاده می‌شود.
تصویر زیر، مقایسه‌ای جالب از توان انجام تراکنش در ثانیه (TPS) تعدادی از رمزارزها معروف با شرکت‌های خصوصی پرداخت بین‌المللی را نشان می‌دهد.
 
یکی دیگر از مشکلات شبکه‌ی اتریوم کارمزدهای بالای تراکنش‌های آن است به طوری که کاربرانی که قصد دارند تراکنش‌های با مبالغ کوچکی را در اتریوم انجام دهند، در مواقعی باید بیش از 100 درصد کارمزد و هزینه‌های اضافی را بپردازند. برای پلتفرمی که به دنبال انقلابی در نحوه تعامل جهان در یک شبکه است، اتریوم بدون شک دارای مشکلات زیرساختی است.
خوشبختانه، بنیاد اتریوم و تیم توسعه دهندگان آن از محدودیت‌های  این پروژه به خوبی آگاه هستند و همچنین می‌داند که این ضعف‌ها مانع از پذیرش اتریوم توسط سرمایه‌گذاران سازمانی خواهد شد.
توسعه‌دهندگان اتریوم چندین سال است که مشغول بررسی یک پروژه‌ی بزرگ با نام Ethereum 2.0 هستند که طی آن اتریوم به مکانیسم اجماع اثبات سهام تبدیل شده و سرعت بسیار زیادی خواهد داشت. این ارتقا چند مرحله‌ای اتریوم که به آن پروژه‌ی Serenity نیز می‌گویند قصد دارد با انجام اصلاحات زیرساختی، مقیاس‌پذیری و امنیت شبکه اتریوم را بهبود بخشد. این پروژه‌ی بزرگ که تکمیل شدن آن چندین سال زمان می‌برد از سال 2020 شروع شده و توسعه دهندگان اتریوم به طور خستگی ناپذیری روی ارتقای شبکه کار کرده‌اند و امیدوارند اتریوم را سریع‌تر، ایمن‌تر و در دسترس‌تر از همیشه کنند.
 
 

اتریوم 2.0 چیست؟

اتریوم 2.0 نه یک بلاکچین متفاوت بلکه در واقع نسخه‌ی به‌روزرسانی شده‌ی اتریوم فعلی است و اصطلاح اتریوم 2.0 تنها یک واژه‌ی عامیانه برای خطاب کردن این نسخه‌ی جدید است. بنیاد اتریوم (Ethereum Foundation) واژه‌ی Serenity را برای نام‌گذاری این نسخه معرفی کرده است؛ ضمن اینکه به نسخه‌ی اثبات کار اتریوم، Execution Layer و به نسخه‌ی اثبات سهام این اتریوم، Consensus Layer نیز می‌گویند.
در این نسخه‌ی جدید اتریوم، مهم‌ترین تغییر در مکانسیم اجماع شبکه است که طی آن مکانیسم کند و انرژی‌بر اثبات کار (Proof of Work یا PoW) کنار رفته و به‌جای آن مکانیسم سریع و بسیار مقرون‌به‌صرفه اثبات سهام (Proof of Stake و یا PoS) جایگزین خواهد شد. بنابراین قدم اول در درک این تغییر اساسی در اتریوم، فهمیدن تفاوت‌های این دو مکانیسم اجماع است.
 
 
 

مکانیسم اثبات سهام (PoS) چیست و چه تفاوتی با مکانیسم اثبات کار (PoW) دارد؟

 
مکانیسم اثبات کار (PoW):
مکانیسم اثبات کار یک روش قدیمی ولی بسیار ایمن برای حل مشکل ژنرال‌های بیزانسی (Byzantine Generals Problem) در شبکه‌های توزیع‌‌شده و مقابله با ارسال هرزنامه و یا حمله‌ی از دسترس خارج کردن شبکه (Denial of Service Attack و یا DOS) است. این مکانیسم در سال 1997، سال‌ها پیش از اختراع بیت‌کوین، توسط آدام بَک (Adam Back) در پروژه‌ی Hashcash استفاده شد که شباهت‌های زیادی با بیت‌کوین امروزی داشت. هَل فینی (Hal Finney)، اولین بیت‌کوینر بعد از ساتوشی ناکاموتو، نیز در سال 2004 با ارتقای این سیستم، مدلی جدیدی به نام اثبات کار قابل استفاده‌ی مجدد (Reusable Proof of Work)  توسعه داده بود که کمک زیادی به دنیای بلاکچین کرد.
در این روش، هر یک از اعضای شبکه برای اثبات صداقت خود هنگام ارسال اطلاعات به سایر اعضا، باید یک سری محاسبات سخت ولی بی‌فایده‌ی کامپیوتری انجام دهد. هدف از انجام این محاسبات این است که دروغ گفتن برای شخص متخاصم گران تمام شده و او به راحتی و بدون هزینه نتواند شبکه را به بازی بگیرد.
از آنجایی که در شبکه‌های غیرمتمرکز مانند بلاکچین و به طور کلی رمزارزها، تایید تراکنش‌ها و ذخیره‌ی آنها در بلاک‌ها توسط خود اعضای شبکه انجام می‌شود، صداقت و حسن نیت این اعضا بسیار حیاتی است. اثبات صداقت در مکانیسم اثبات کار به این صورت است که اعضای شبکه با استفاده از سخت‌افزارهای محاسباتی بسیار قوی، در یک رقابت سخت با سایر اعضا شرکت می‌کنند که طی آن برنده‌ی مسابقه، بلاک خود را که حاوی تراکنش‌های تایید شده‌ی قبلی است را به زنجیره‌ی بلاک‌ها وصل کرده و در ازای این کار تعداد مشخصی از کوین‌های آن شبکه را به همراه کارمزد تراکنش‌های داخل آن بلاک تحت عنوان پاداش دریافت می‌کند.
روش کار به این صورت است که اعضای شبکه بایستی با آزمون و خطا و از طریق اضافه کردن یک عدد تصادفی به نام Nonce (مخفف Number Used Once) به هَش بلاکِ حاوی تراکنش‌های تایید شده، هَش آن را به صورتی تغییر دهند که ابتدای آن با تعداد مشخصی صفر شروع شود. یابنده‌ی این عدد تصادفی برنده‌ی مسابقه شده و جایزه دریافت می‌کند و بلافاصله مسابقه برای بلاک بعدی شروع می‌گردد.  ویژگی روش اثبات کار این است که انجام آن بسیار سخت ولی بررسی و صحت سنجی آن بسیار آسان است.
به این فرآیند تایید تراکنش‌ها، پیدا کردن عدد تصادفی و ساخت بلاک، استخراج (mining) و به افرادی که این کار را انجام می‌دهند، استخراج‌کننده (miner) گفته می‌شود. لازم به ذکر است که ماینرها جهت افزایش شانس برنده شدن، به صورت گروهی فعالیت کرده و با تلاش دسته‌جمعی به دنبال حل معمای بلاک می‌روند. به این گروه‌های استخراج اصطلاحاً استخر استخراج (Mining Pool) گفته می‌شود.
تصویر زیر به طور خلاصه به شرح این مکانیسم پرداخته است:
 
از این مکانیسم در اکثر رمزارزهای قدیمی مانند بیت‌کوین، لایت‌کوین، مونِرو و دوج‌کوین استفاده می‌شود.
 
مکانیسم اثبات سهام (PoS):
بزرگترین ایرادی که به مکانیسم اثبات کار وارد است این است که مصرف انرژی بالایی داشته و سرعت پایینی دارد. یکی از جایگزین‌های معروف این روش که در بیشتر رمزارزهای نسل جدید مانند کاردانو، پولکادات، کازموس و اَولانچ استفاده می‌شود، مکانیسم اثبات سهام است. قبل از توضیح این مکانیسم بایستی به یکی از معایب شبکه‌های توزیع شده مانند بلاکچین، به نام حمله‌ی 51 درصدی (51% Attack) اشاره کنیم. این حمله‌ی امنیتی در صورتی رخ خواهد داد که یک شخص 51 درصد (به طور دقیق‌تر 50%+1) از ظرفیت محاسباتی شبکه را در اختیار داشته باشد. در این صورت آن شخص می‌تواند به تنهایی بلاک‌های حاوی تراکنش‌های دروغین ثبت کرده و یا یک کوین را دو بار خرج کند (که به آن اصطلاحاً حمله‌ی خرج مضاعف و یا Double Spending گفته می‌شود). این حمله در شبکه‌هایی که از مکانیسم اثبات کار استفاده می‌کنند در صورتی قابل انجام است که شخص یا گروه متخاصم بیش از نیمی از سخت‌افزارها یا توان محاسباتی شبکه را در اختیار داشته باشد که با وجود اینکه هزینه‌ی بسیار زیاد دارد ولی احتمال رویداد آن (هر چند بسیار پایین) وجود دارد. به منظور از بین بردن احتمال رویداد این حمله و همچنین کاهش مصرف انرژی شبکه، مکانیسم اثبات سهام معرفی شد. اسکات نادال (Scott Nadal) و سانی کینگ (Sunny King) دو توسعه‌دهنده‌ای هستند که مکانیسم Proof of Stake را در سال 2012 اختراع کردند که برای اولین بار در رمزارز PeerCoin استفاده شد. به گفته آنها، مکانیسم اجماع اثبات کار برای محیط زیست مضر است و مشکلات سرعت و مقیاس‌پذیری آن مانع پذیرش انبوه (mainstream adoption) رمزارزها به عنوان یک سیستم پرداخت می‌شود.
روش اثبات سهام مشابه روش اثبات کار است و در این روش نیز خود کاربران تراکنش‌ها را تأیید کرده و بلاک‌ها را ایجاد می‌کنند. در این روش به شرکت‌کنندگان در مسابقه‌ی تایید تراکنش و تولید بلاک اعتبار‌سنج (validator) گفته می‌شود. تفاوت این روش با روش قبلی در این است که اعتبار‌سنج‌ها بایستی برای اثبات صداقت و حسن نیت خود، مقدار مشخصی از کوین‌های شبکه را وثیقه گذاشته و یا اصطلاحاً قفل کنند که به این فرآیند Staking گفته می‌شود. در صورتی که یک اعتبار‌سنج تراکنشی دروغین و یا تقلبی را (چه به صورت عمدی و یا به صورت اتفاقی) تایید کند، وثیقه او به نشانه‌ی مجازات برداشته شده و او از شبکه اخراج می‌شود.
برخلاف روش اثبات کار که توان محاسباتی بالاتر شانس برنده شدن را افزایش می‌داد، در روش اثبات سهام میزان وثیقه‌ی بیشتر شانس اعتبارسنج را برای برنده شدن افزایش می‌دهد. در مقایسه با روش قبلی, این روش در دسترس‌تر و ساده‌تر است، زیرا هر کسی می‌تواند تنها داشتن بودجه‌ی کافی و بدون نیاز به خرید سخت‌افزار گران‌قیمت، در آن شرکت کند. دسترسی راحت‌تر به شبکه منجر به افزایش سرعت و مقیاس‌پذیری بهتر می‌شود، زیرا کاربران بیشتری به شبکه متصل شده و تراکنش‌های بیشتری را در زمان کمتری بررسی خواهند کرد. مزیت دیگر این روش این است که به دلیل مشارکت افراد بیشتر، غیرمتمرکز‌تر بوده و امنیت آن بالاتر است. پر واضح است که مصرف انرژی شبکه نیز در این روش بسیار کمتر (تقریباً 0.1 درصد به نسبت روش اثبات کار) بوده و آسیب کمتری به محیط زیست وارد می‌شود.
مزیت دیگر روش اثبات سهام این است که حمله‌ی 51 درصدی در آن عملاً غیر ممکن است زیرا شخص متخاصم بایستی به اندازه‌ی بیشتر از نیمی از اعضای شبکه وثیقه‌ای‌ بگذارد که مبلغ فوق‌العاده بالایی خواهد بود. ضمن اینکه این حمله نوعی خودکشی است به هیچ عنوان توجیه منطقی ندارد زیرا شخص متخاصم بلافاصله بعد از مشخص شدن تقلب کل وثیقه‌ی خود را از دست خواهد داد.
تصویر زیر به طور خلاصه به شرح این مکانیسم پرداخته است:
 
بلاکچین اتریوم در نسخه‌ی جدید خود، تمام مزایای اثبات سهام را تجربه خواهد کرد. روش اثبات سهام مقیاس پذیری، دسترسی و امنیت بهتری را برای اتریوم به ارمغان آورده و آن را دوستدار محیط زیست خواهد کرد. این پروژه‌ی بزرگ چندین سال زمان برده و در چند فاز تکمیل خواهد شد.
در ادامه‌ی این مقاله، به بررسی دقیق‌تر این به‌روز‌رسانی خواهیم پرداخت.
 
 
 

مراحل انتقال به اتریوم 2.0

پروژه‌ی انتقال اتریوم از مکانیسم اثبات کار به مکانیسم اثبات سهام در سال 2020 شروع شد و پیش‌بینی‌ شده بود که تا امسال به پایان برسد اما این پیش‌بینی‌ها بنابر دلایلی درست از آب درنیامد و در میانه‌ی راه دچار تاخیر زیاد و تغییراتی در نحوه‌ی اجرا شد. در طرح اولیه‌ی انتقال اتریوم به نسخه‌ی 2.0، این طرح به 3 مرحله‌ی اصلی تقسیم شده بود که در تصویر زیر قابل مشاهده است.
 
 

در ادامه، این طرح اندکی تغییر کرد و به 4 فاز تقسیم شده به طوری که از دل فاز اول، یک فاز جدید به نام فاز یک و نیم معرفی شد که مربوط به به‌روز‌رسانی ادغام بود. در آخرین تغییر، این پروژه از بعد از فاز یک تا فاز دو که اتمام پروژه است به 5 مرحله (Merge, Surge, Verge, Purge, Splurge) تقسیم شده است که در انتهای مقاله به آن اشاره می‌کنیم. برای راحتی درک این انتقال ابتدا به بررسی فازهای صفر، یک، یک و نیم و دو می‌پردازیم.
در تصویر زیر طرح 4 مرحله‌ای رسیدن به اتریوم 2.0 را مشاده می‌کنید. همانطور که در تصویر مشاهده می‌کنید، این پروژه قرار بود امسال (2022)  به پایان برسد اما تاکنون تقریباً نیمی از کار انجام شده است.
 
 
 

فاز صفر: Chain Beacon

قدم اول و یا به عبارتی دیگر پایه‌ و مقدمه‌ی شکل‌گیری این تغییر انقلابی در اتریوم، مربوط به فاز صفر بود که در آن یک زنجیره‌ی موازی با نام Beacon Chain که از مکانیسم اثبات سهام (PoS) استفاده می‌کند تشکیل شد. زنجیره‌ی بیکِن که در 1 دسامبر 2020 راه اندازی شد، اولین قدم در راستای تغییر به سمت PoS بود که به کاربران این امکان را می‌داد که با سپرده‌گذاری یا قفل کردن (staking) مقدار مشخصی اتریوم، تبدیل به اعتبارسنج‌های (validator) آینده این شبکه شوند. با این حال، این فاز  تاثیری بر روی زنجیره‌ی اصلی بلاک چین اتریوم تأثیر نداشت زیرا زنجیره بیکِن در کنار شبکه اصلی اتریوم و به صورت یک زنجیره‌ی آزمایشی (test net) و موازی فعالیت می‌کرد که در نهایت در فاز 1.5 (هفته‌ی گذشته) با یکدیگر ادغام (Merge) شدند. همانطور که در ابتدای مقاله اشاره شد، به زنجیره‌ی اصلی (فعلی) اتریوم Consensus Layer و به زنجیره‌ی بیکن Execution Layer گفته می‌شود.
علاقه‌مندانی که قصد تبدیل شدن به اعتبارسنج‌های آینده‌ی اتریوم را داشتند می‌بایستی 32 واحد کامل اِتِر (ETH) را در زنجیره‌ی بیکن قفل می‌کردند که با توجه به حدود قیمتی اتریوم، عددی بالا و حدود ده‌ها هزار دلار بود. لازم به ذکر است که این سپرده‌های قفل شده بایستی تا زمان تکمیل نهایی پروژه‌ی اتریوم 2.0 که چند سال طول خواهد کشید در شبکه باقی بمانند؛ این موضوع نشان‌دهنده‌ی این است که اعتبارسنج‌های اتریوم بسیار وفادار و متعهد به این پروژه هستند.
تصویر زیر نیز به بررسی اجمالی اتفاقاتی که در فاز صفرم این پروژه روی داد، پرداخته است:
 
 
 

فاز یک: Chains Shard

دارد که باعث شده است یک صف طولانی جلوی این فروشگاه بوجود آید. مدیر این فروشگاه تصمیم می‌گیرد قدم دوم برای تکمیل این پروژه‌ی بزرگ، خرد کردن زنجیره‌ی بیکن به زنجیره‌های کوچکتر و موازی به نام شارد (Shard) است که در ابتدا قرار بود 1024 شارد موازی تشکیل شود که این تصمیم تغییر کرده و تعداد به 64 شارد کاهش پیدا کرد. هدف از این 64 شارد این است که تراکنش‌ها به صورت موازی در 64 صف پردازش شوند که سرعت شبکه را به شدت افزایش می‌دهد. برای درک راحت‌تر این موضوع، به مثال زیر توجه کنید.
یک فروشگاه شلوغ و پر تردد تنها یک صندوقدار تعداد صندوقدارها را به 64 نفر افزایش دهد و تا خریداران زمان کمتری را در صف حضور داشته باشند. با این اقدام، خریدهای مشتریان به صورت موازی در 64 نقطه بررسی خواهد شد و آن صف طولانی دیگر ایجاد نخواهد شد.
تصویر زیر، Database Sharding را به شکلی بسیار ساده نشان می‌دهد:
 
 

تصویر زیر نیز به بررسی اجمالی اتفاقاتی که در این مرحله قرار است روی دهد پرداخته است:


شاردینگ فناوری جدیدی نیست و قبلاً در بلاکچین‌های دیگری مانند پولکادات (DOT)، زیلیکا (ZIL) و نییِر (NEAR) استفاده شده بود؛ شبکه اتریوم نیز قرار است در آینده‌ی نزدیک از این فناوری استفاده کند. در برنامه‌ریزی جدید این پروژه‌، این تغییر قرار است در مرحله‌ی Surge و بعد از مرحله‌ی Merge (ادغام) انجام شود اما تاریخ دقیقی برای این تغییر اعلام نشده است.
 
 

فاز یک و نیم: ادغام زنجیره‌های PoW و PoS

در ابتدا قرار بود ادغام (Merge) زنجیره‌ی اصلی (اثبات کار) و زنجیره‌ی بیکن (اثبات سهام) اتریوم بعد از تشکیل شاردها انجام شود ولی به دلیل تاخیر طولانی که در اجرای این طرح بوجود آمد، برنامه‌ریزی تغییر کرده و مِرج زودتر از شاردینگ انجام شد. در این مرحله از پروژه که در تاریخ 15 سپتامبر امسال انجام شد، زنجیره‌ی بیکن جانشین زنجیره‎ی قبلی اتریوم شد و مکانیسم اثبات سهام به صورت رسمی شروع به کار کرد. در حال حاضر، زنجیره‌ی قدیمی که در آن ماینرهای اتریوم فعالیت می‌کردند به عنوان یک شارد از زنجیره‎ی جدید (Beacon Chain) و به صورت موازی با آن قرار دارد ولی هیچ فعالیتی بر روی آن انجام نمی‌شود. از تاریخ اعلام شده به بعد، فرآیند استخراج اتریوم برای همیشه کنار رفت و تمامی تراکنش‌ها بر روی زنجیره‎‌ی جدید و توسط اعتبارسنج‌ها (validator) بررسی و تایید می‌شوند.
تصویر زیر به طور خلاصه اتفاقاتی که در این مرحله روی داده است و همچنین قدم بعدی پروژه (Sharding) را نشان می‌دهد.
 
 
 

فاز دو: EWASM

قلب تپنده‌ی شبکه‌ی فعلی اتریوم و جایی که قراردادهای هوشمند اجرا می‌شوند، EVM یا ماشین مجازی اتریوم (Ethereum Virtual Machine) است. EWM بلاکچین اتریوم را قادر می‌سازد تا به عنوان یک ابر رایانه جهانی عمل کند. کاربران با اجرای قراردادهای هوشمند و تعامل با برنامه های غیرمتمرکز (DApps) به این رایانه در سراسر جهان دسترسی دارند. EVM مانند یک سیستم عامل کامپیوتری عمل می‌کند که کدهای قراردادهای هوشمند را اجرا کرده و همچنین هزینه‌های اجرای هر کد یا به طور کلی هر تراکنش (GAS) را محاسبه می‌کند.
با این حال، این ماشین مجازی با توجه به ترافیک شدید شبکه‌ی اتریوم، کند شده است و از آنجایی که برنامه‌نویسی آن به یک زبان خاص و سخت (به نام Solidity) انجام شده است، تقویت و یا ارتقای آن بسیار دشوار و زمان‌بر است. به‌ همین دلیل، در پروژه‌ی اتریوم 2.0 قرار است این ماشین توزیع شده نیز تغییر کرده و سرعت آن افزایش یابد. این ماشین جدید که EWASM نام دارد (Ethereum Web Assembly)  به طور خاص برای جایگزینی EVM طراحی شده است که در فاز 2 اجرا می‌شود.
EWASM کدهای قراردادهای هوشمند را بسیار سریعتر از EVM کامپایل کرده و به فرآیندهای درون شبکه سرعت می‌بخشد. گًس یا کارمزد تراکنش‌ها نیز  از طریق EWASM کارآمدتر و بهینه‌تر شده است؛ ضمن اینکه EWASM با زبان‌های سنتی برنامه‌نویسی مانند C و C++ نیز سازگار است. اساساً، EWASM قرار است توسعه اتریوم را بسیار ساده‌تر و در دسترس‌تر کند.
متأسفانه راه اندازی مرحله دو به دلیل مشکلات اجرای مراحل قبلی با تاخیر قابل توجهی مواجه شده است و برای این جایگزینی نیز تاریخ دقیقی اعلام نشده است.
 
 
جمع‌بندی:
اتریوم یکی از مهم‌ترین پروژه‌ها در فضای بلاکچین و قراردادهای هوشمند است زیرا پروژه‌های بسیار زیادی به آن وابسته هستند و از حمایت خوبی از طرف جامعه‌ی توسعه‌دهندگان و شرکت‌های برنامه‌نویسی برخوردار است.
این شبکه به دلیل ترافیک شدیدی که پیدا کرده است، بسیار کند شده و کارمزد‌های تراکنش‌ها نیز به نسبت بلاکچین‌های دیگر بالا است. از طرف دیگر، به دلیل استفاده از مکانیسم اثبات کار یا Proof of Work (روشی که در شبکه‌ی بیت‌کوین نیز استفاده می‌شود) مصرف انرژی این شبکه نیز بسیار بالا است.  تیم توسعه دهنده‌ی اتریوم چند سالی است که مشغول انجام یک پروژه‌ی بزرگ هستند که بر اساس آن اتریوم با استفاده از مکانیسم اثبات سهام یا Proof of Stake تبدیل به یک بلاکچین کاربردی‌تر، سریع‌تر و ارزان‌تر خواهد شد. این پروژه که قبلاً در 4 فاز تعریف شده بود از سال 2020 شروع شده است و تا این لحظه تقریباَ نیمی از راه خود را طی کرده است. بعد از اجرای فاز صفر و آغاز به کار زنجیره‌ی بیکن یا Beacon Chain، این پروژه که از آن به نام Ethereum 2.0 نام برده می‌شود دچار تاخیرهای طولانی و مشکلات فنی پیش‌بینی نشده‌ای شد. در نتیجه تیم توسعه‌دهنده‌ی اتریوم نقشه راه این پروژه را تغییر داده و ادامه‌ی مسیر را به 5 مرحله به نام‌های Merge، Surge، Verge، Purge و Splurge تقسیم کردند.
هفته‌ی گذشته، اولین قدم یعنی Merge به پایان رسید و بر اساس آن زنجیره‌ی اثبات سهام اتریوم (Beacon Chain) در زنجیره‌ی قدیمی اثبات کار ادغام شده و جایگزین آن شد. طبق گفته‌ی تیم توسعه‌دهنده‌ی اتریوم، این تغییر مکانیسم اجماع باعث کاهش 99.9 درصدی مصرف برق در شبکه‌ی اتریوم شده است که دستاورد بزرگی است.
 
 

نکته‌ی مهم این است که 5 مرحله‌ی اشاره شده به صورت موازی در حال انجام هستند. اگر تیم اتریوم موفق به انجام این کار شوند، ما یک بلاکچین همه‌منظوره کاملاً مقیاس‌پذیر خواهیم داشت که به شعار اولیه اتریوم که “ابر کامپیوتر جهانی” است نزدیک‌تر خواهد شد و همچنین به جهان نشان خواهد داد که “رویای بلاکچین” امری ممکن و قابل انجام است.
در تصویر زیر خلاصه‌ای از اتفاقاتی که در این 5 مرحله روی خواهد داد را مشاهده خواهید کرد. در مقالات بعدی به شرح 4 مرحله‌ی دیگر خواهیم پرداخت.

عضویت در خبرنامه

اولین نفری باشید که از تحولات حوزه ارزدیجیتال با خبر می شوید

مقالات مرتبط

سیوا، یک طرح مشارکتی بر مدار تکنولوژی

با ظهور عصر صنعت مالی غیرمتمرکز (DeFi) در اوایل سال 2019 ایده‌ی طراحی و پیاده‌سازی طرح‌های غیرمتمرکز همواره از اولویت بالایی برخوردار بوده است. نیاز به شفافیت، عدم حضانت دارایی برای سرمایه‌گذار و استفاده از ابزارهای غیرمتمرکز، روز به روز

صندوق‌های پوشش ریسک

واژه‌ی hedge به معنی حفاظ، مانع، پوشش و یا حصار است. در یک تعریف ساده، hedge funds یا صندوق‌های پوشش ریسک را می‌توان به عنوان شرکت‌های بیمه‌ی سرمایه‌گذاری تعریف کرد. صندوق‌های پوشش ریسک، شرکت‌های سرمایه‌گذاری تهاجمی هستند که با ادغام